Jakoś tak mi zmutno znowu, wróciłam tu, chociaż nie wiem po co... Szukam jakichś fotek na bloga, bo jak znam życie, to na informatyce w poniedziałek znowu mi nie będzie odczytywać z innego formatu i będę musiała zapisać jako gif... A później beznadziejnie to wygląda...
Oj nieważne... Od dzisiaj zapuszczam pazury... Przynajmniej chcę zacząć, bo zacząć jest najtrudniej... Tak jak to Marta powiedziała: "Charakter człowieka podobno poznaje się po paznokciach". No to ja charakteru nie mam w takim razie...
Ech... Jak zwykle wielki ignor na mnie... Co zrobić... Nie zmuszę do niczego...
Jakoś tak mi się spać chce... Jestem zmęczona... Nie wiem czym, bo nawet mi się nie chciało dzisiaj odkurzyć...
No nic... Narzekać każdy potrafi, ale mnie nikt w tym chyba nie przebije... No tak... Jakby inaczej...
Hym... Chyba pójdę już spać za chwilkę... Co się będę męczyć sama ze sobą...

A może i nie pójdę... Całonocne czuwanie..? Czemu nie... Tylko że... każde czuwanie do czegoś prowadzi... To doprowadzi tylko do jeszcze większego zmęczenia...
Hm... Trzeba sobie znależć jakiś cel dla tego czuwania... Może przeczytam całe "Oczy smoka"...? Może... A może napiszę coś bardzo długiego, jakąś odę do traconego czasu...? Możliwe... A może będę leżeć i patrzeć w sufit i zastanawiać się, jakby to mogło być, gdyby cośtam...? Pewnie na tym się skończy...
Kiedyś potrafiłeś znależć w każdej nawet najgorszej chwili coś pozytywnego... Potrafiłeś przekonać mnie, że jednak będzie dobrze, że wszystko się ułoży, choćby było najgorzej, jak tylko może być... Że każdy najczarniejszy dzień ma w sobie jakąś ciepłą barwę i nie trzeba się go bać... Dlaczego teraz jest inaczej...?
Chyba nigdy się nie dowiem...